Blog van Marcel Kolder: Beste Martin van Rijn

Wat ik nog voor me zie is de vriendelijke omhelzing die u een blijde Pauline Gransier gaf, zittend in haar rolstoel, toen het VN-verdrag voor een toegankelijk Nederland voor mensen met een handicap door de Tweede Kamer werd aangenomen. (….)Maar na de euforie kwam onlangs het echte verhaal naar buiten. De dode mus als het ware. Het voorstel van uw ministerie toont geen stappenplan, geen deadlines, geen stevige besluiten, geen toegankelijkheidsnormen, maar blijft uitgaan van het feit dat de samenleving één en ander wel zal oplossen. Waarbij het ministerie alles zal ‘monitoren’. Tja, monitoren. Het bobo-woord van alle transities in de zorg. Bewaken zonder sancties. Loslaten zonder vangnet. De regering durft het gewoon niet aan. Een keer een echte stap vooruit maken. Lees hier de hele blog.