Discriminatie: 'Je gaat het pas zien als je het door hebt'

Heeft u ook weleens dat het alarm afgaat als je naar buiten loopt in de winkel omdat de kassière vergeten is een labeltje te verwijderen? Ik heb het onlangs meegemaakt en het was vervelend, maar ik was zeker niet bang dat men mij voor een dief aanzag. Ik word namelijk vaak geloofd op mijn grote blauwe ogen. Zelfs als ik ben vergeten in te checken in de trein, heeft de conducteur begrip voor mij. Hoe anders is dat voor een jongeman die ik ken, die geboren is in Irak. Bij de zelfscankassa’s in de supermarkt, worden vrijwel standaard zijn bon en spullen gecontroleerd terwijl mij dit werkelijk nog nooit is gebeurd. In winkels wordt hij nauwlettend in de gaten gehouden, hij is ontelbare keren aangehouden op straat en bij de controle op vliegvelden heeft hij vaak uren vertraging omdat al zijn spullen binnenste buiten gekeerd worden. Het frappante met discriminatie is, dat het moeilijk op te merken is als je het zelf niet meemaakt. Daardoor kun je soms onterecht denken dat het niet bestaat, terwijl de werkelijkheid anders is. Als mijn vrouw en ik eens een keer een avondje uit zijn, dan twijfel ik altijd of ik wel of niet haar hand kan vastpakken. Ik ben dan bang om te worden uitgescholden of geïntimideerd te worden, zoals ik en de meeste andere lesbische en bi- vrouwen, eerder hebben meegemaakt. Heteroseksuele vrienden zijn geschokt als ze dit horen; zij staan hier niet bij stil. En zo zijn er tal van voorbeelden: mensen die niet in een rolstoel zitten, realiseren vaak niet dat de drempel in het gebouw een obstakel is voor anderen. En als je zelf geen migratieachtergrond hebt, sta je er mogelijk niet bij stil hoe het is om enkel op die achtergrond te worden afgewezen bij een sollicitatie. Juist daarom, is bij het ontwikkelen van antidiscriminatiebeleid, cruciaal dat burgers worden betrokken en dat deze burgers een diversiteit aan achtergrond hebben. Maar van de gemeente die antidiscriminatiebeleid voeren, heeft 51% niet de burgers betrokken, zo blijkt uit onderzoek van Gregor Walz en Movisie.

Wat kunnen adviesraden doen

Hier ligt dus een belangrijke uitdaging voor adviesraden in het sociale domein. Zij kunnen de volgende stappen nemen. Stap 1: zorg voor diverse samenstelling (op diverse antidiscriminatiegronden, zoals religie, afkomst, huidskleur, seksuele voorkeur etc.) zodat de raad zicht krijgt op wat er speelt in de gemeente.    Stap 2: doe aan agendasetting; veel gemeenten hebben namelijk nog geen antidiscriminatiebeleid onder meer omdat ze geen signalen hebben of denken dat er geen draagvlak voor is. Stap 3: denk actief mee over beleid en maak ruimte voor de ervaringskennis van mensen die vaak te maken krijgen met discriminatie. Zoek actief contact met diverse burgers, laat duidelijk merken open te staan voor signalen en luister vervolgens naar hun ervaringen. En tot slot: probeer je in te leven in elkaar: misschien bent u nooit de deur gewezen vanwege uw huidskleur, maar kon u die deur niet binnen gaan vanwege de hoge drempel. Verbind en werk samen met ieder die zich inzet tegen discriminatie: samen kunt u het verschil maken. Hanneke Felten Senior projectleider KIS en Movisie Met dank aan Ikram Taouanza Meer info: https://www.kis.nl/publicatie/meerdere-vliegen-een-klap https://www.movisie.nl/publicatie/handreiking-antidiscriminatiebeleid-gemeenten https://www.discriminatie.nl/#/home                  

©2020-2021 Koepel Adviesraden Sociaal Domein | Disclaimer | Privacy verklaring | Sitemap

Secretariaat
Zalmsteek 23
3192 MC Hoogvliet-Rotterdam